ഹൃദയപൂർവ്വം: ബാന‍ർ കണ്ട മന്ത്രി വിശപ്പ് കണ്ടില്ല

Follow the FOURTH PILLAR LIVE channel on WhatsApp 

ആശുപത്രിയുടെ വരാന്തയിൽ വിശപ്പിന് പാർട്ടി ഇല്ല. അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ കൈയിൽ പാർട്ടി കൊടി ഉണ്ടാകില്ല. ഐ.സി.യുവിനു പുറത്തു രാത്രി മുഴുവൻ ഇരിക്കുന്ന മകൻ്റെ കണ്ണിൽ പ്രത്യയശാസ്ത്രം കാണാനാവില്ല. അവിടെ വിശപ്പ് മാത്രം കാണാം. രോഗിയുടെ മരുന്നിനും പരിശോധനയ്ക്കും യാത്രയ്ക്കും പണം ചെലവഴിച്ച് കൈവശം ബാക്കി ഒന്നുമില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടിരിപ്പുകാരന് ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു പൊതിച്ചോറ് കിട്ടുന്നത് ചിലപ്പോൾ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പരിപാടിയല്ല; അത് ആ ദിവസത്തെ ജീവൻ തന്നെയാണ്.

അത്തരം ഇടത്തേക്കാണ് ആരോഗ്യ മന്ത്രി കെ.മുരളീധരൻ “ബാനറും കൊടിയും കെട്ടി ആശുപത്രി പരിസരത്ത് ഭക്ഷണം വിതരണം ചെയ്യേണ്ട” എന്നു പറഞ്ഞ് കടന്നുവന്നത്. സർക്കാർ ആശുപത്രികൾ കൊടി കെട്ടേണ്ട സ്ഥലമല്ലെന്നും, ഇനി ഉച്ചഭക്ഷണം കമ്യൂണിറ്റി കിച്ചൻ വഴി നൽകുമെന്നും, ആലപ്പുഴ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ ആദ്യ കമ്യൂണിറ്റി കിച്ചൻ തുടങ്ങുമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “സേവനം ചെയ്യുമ്പോൾ എന്തിനാണ് ബോർഡ്?” എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ചോദ്യം. ആശുപത്രികളിലെ സൗജന്യഭക്ഷണ വിതരണം തടയണമെന്ന ജി.സുധാകരൻ എം.എൽ.എയുടെ പരാമർശം വിവാദമായതിനു പിന്നാലെയാണ് മന്ത്രിയുടെ പ്രതികരണം വന്നത്.

ചോദ്യം കേൾക്കാൻ നല്ലതാണ്. സേവനം ചെയ്യുമ്പോൾ ബോർഡ് എന്തിന്? പക്ഷേ അതേ സർക്കാർ തന്നെ തിരുവനന്തപുരത്തെ രണ്ടാമത്തെ മെഡിക്കൽ കോളേജിന് കെ.കരുണാകരൻ്റെ പേര് നൽകി ഉത്തരവിറക്കുമ്പോൾ, ബോർഡിൻ്റെ തത്ത്വശാസ്ത്രം എവിടെ പോകുന്നു? നിലവിലുള്ള ജനറൽ ആശുപത്രിയും തൈക്കാട് സ്ത്രീകളുടെയും കുട്ടികളുടെയും ആശുപത്രിയും സംയോജിപ്പിച്ചാണ് പുതിയ മെഡിക്കൽ കോളേജ് രൂപവത്കരിക്കുന്നത്. അതിന് ആരോഗ്യ മന്ത്രിയുടെ പിതാവിൻ്റെ സ്മരണാർത്ഥം കെ.കരുണാകരൻ മെമ്മോറിയൽ മെഡിക്കൽ കോളേജ് എന്നു പേരിടുന്നു. പൊതുപണത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ആശുപത്രിക്ക് രാഷ്ട്രീയ നേതാവിൻ്റെ പേര് കൊടുക്കുന്നത് “സേവനം ചെയ്യുമ്പോൾ പേരെന്തിന്” എന്ന തത്വത്തിനുള്ളിൽ വരുമോ, അതോ ആ തത്വം ഡി.വൈ.എഫ്.ഐ. ബാനറിനു മാത്രമുള്ളതോ?

ഇവിടെ പ്രശ്നം ബാനറല്ല. ബാനറിൻ്റെ പേരിൽ അന്നം തടയാനുള്ള രാഷ്ട്രീയമാണ് പ്രശ്നം.

ഹൃദയപൂർവ്വം: ഒരു പൊതിച്ചോറിൻ്റെ ജനകീയ ചരിത്രം

ഡി.വൈ.എഫ്.ഐയുടെ “ഹൃദയപൂർവ്വം” പദ്ധതി ഒരു ദിവസം പെട്ടെന്ന് ഫോട്ടോയ്ക്കായി തുടങ്ങിയ പരിപാടിയല്ല. 2017 ജനുവരി 1ന് തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കൽ കോളേജിലാണ് തുടക്കം. വഞ്ചിയൂർ മേഖലാ കമ്മിറ്റിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ആദ്യ ദിവസം വിതരണം ചെയ്തത് 100 പൊതികളായിരുന്നു. ആ ചെറിയ തുടക്കം പിന്നീട് കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജനകീയ ഭക്ഷണശൃംഖലകളിലൊന്നായി വളർന്നു. 2017 ജൂലൈയിൽ പദ്ധതി 200 ദിവസം പിന്നിടുമ്പോൾ തന്നെ ലക്ഷക്കണക്കിന് ഭക്ഷണപ്പൊതികൾ വിതരണം ചെയ്തിരുന്നു.

അതിൻ്റെ സൗന്ദര്യം പണത്തിൽ അല്ല, പങ്കാളിത്തത്തിലാണ്. മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കുമ്പോൾ വീടുകൾ ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കും. ഒരു കുടുംബം ഒരു പൊതി നൽകാം. മറ്റൊരു കുടുംബം 10 നൽകാം. ആരെങ്കിലും 25 പൊതികൾ നൽകാം. പണം പിരിക്കുന്നതല്ല ഇതിൻ്റെ രീതി; വീടുകളിൽ പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണം പ്രവർത്തകർ ശേഖരിച്ച് ആശുപത്രികളിലെത്തിക്കുന്നു. 2025ലെ കണക്കുപ്രകാരം ഈ പദ്ധതി ദിവസേന ഏകദേശം 50,000 പേർക്കു വരെ ഭക്ഷണമെത്തിക്കുന്ന നിലയിലേക്ക് വളർന്നു; സംസ്ഥാനത്തെ 70 സർക്കാർ ആശുപത്രികളിൽ, മെഡിക്കൽ കോളേജുകൾ ഉൾപ്പെടെ, രോഗികൾക്കും കൂട്ടിരിപ്പുകാർക്കും സന്ദർശകർക്കും സൗജന്യമായി വീട്ടിൽ പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണം എത്തിച്ചു.

ഒരു കർഷക തൊഴിലാളി ദിവസവേതനത്തിൽ നിന്ന് പണം മാറ്റിവച്ച് പച്ചക്കറി വാങ്ങി, ഭാര്യയും മക്കളും ചേർന്ന് പാചകം ചെയ്ത് 25 ഭക്ഷണപ്പൊതികൾ നൽകിയത് വെറും കഥ ആയിരുന്നില്ല. “ആശുപത്രിയിൽ ദിവസങ്ങൾ ചെലവഴിച്ചവർക്കറിയാം, സൗജന്യ ഉച്ചഭക്ഷണം എത്ര വലിയ സഹായമാണെന്ന്” എന്നായിരുന്നു ആ കുടുംബത്തിൻ്റെ നിലപാട്. തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ മാത്രം ദിവസേന ഏകദേശം 5000 പൊതികൾ എത്തുന്നു. ഓരോ പ്രദേശ കമ്മിറ്റിയും വർഷത്തേക്കുള്ള ഷെഡ്യൂൾ തയ്യാറാക്കി വീടുകളിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം ശേഖരിക്കുന്നു.

ഇതൊരു ബാനർകൊണ്ടു മാത്രം നടക്കുന്ന പ്രവർത്തനം അല്ല. ഒരു ജനസമൂഹം സ്വന്തം അടുക്കള തുറക്കുന്നതാണ്. ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് വേണ്ടി മറ്റൊരാൾ അരി വേവിക്കുന്നതാണ്. രോഗിയുടെ കൂട്ടിരിപ്പുകാരന് “ഇന്നത്തെ ഉച്ചയ്ക്ക് എന്ത് ചെയ്യും” എന്ന ആശങ്കയിൽ നിന്ന് ഒരു മണിക്കൂർ മോചനം നൽകുന്നതാണ്. രാഷ്ട്രീയം ഇതിലുണ്ട്; പക്ഷേ അത് വോട്ട് ചോദിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം അല്ല. മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനു ഭക്ഷണം നൽകുന്ന രാഷ്ട്രീയം.

കമ്യൂണിറ്റി കിച്ചൻ പകരമാകണം, മറയാകരുത്

സർക്കാർ ആശുപത്രികളിൽ കമ്യൂണിറ്റി കിച്ചൻ തുടങ്ങുമെന്നത് മോശം ആശയം അല്ല. പൊതുആരോഗ്യ സംവിധാനത്തിൽ രോഗികൾക്കും കൂട്ടിരിപ്പുകാർക്കും മാന്യമായ ഭക്ഷണം നൽകാൻ സർക്കാർ തന്നെ മുന്നോട്ടുവരണം. അങ്ങനെയൊരു സംവിധാനം എല്ലാ മെഡിക്കൽ കോളേജുകളിലും ജില്ലാ ആശുപത്രികളിലും താലൂക്ക് ആശുപത്രികളിലും കൃത്യമായി പ്രവർത്തിച്ചാൽ അതിനെ എല്ലാവരും സ്വാഗതം ചെയ്യും.

ഡി.വൈ.എഫ്.ഐ. സംസ്ഥാന പ്രസിഡൻ്റ് വി.വസീഫ് തന്നെ കമ്യൂണിറ്റി കിച്ചൻ ആശയത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഡി.വൈ.എഫ്.ഐ. ദിവസേന വിതരണം ചെയ്യുന്ന പതിനായിരക്കണക്കിന് ഭക്ഷണപ്പൊതികൾക്കു പകരം നൽകാൻ സർക്കാരിന് കഴിയുമെങ്കിൽ സംഘടന സന്തോഷത്തോടെ മാറിനിൽക്കുമെന്നാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്. ആശുപത്രികളിലെ കൂട്ടിരിപ്പുകാർക്കായി സൗജന്യഭക്ഷണം നൽകുന്ന സംവിധാനം ഇല്ലാത്തതിനാലാണ് പദ്ധതി ആരംഭിച്ചതെന്നും വസീഫ് പറഞ്ഞു.

അതാണ് കാതൽ. കമ്യൂണിറ്റി കിച്ചൻ വരട്ടെ. പക്ഷേ ആദ്യം വരണം. അടുക്കള കത്തണം. അരി വാങ്ങണം. പാചകക്കാർ വേണം. വിതരണ സംവിധാനം വേണം. ഗുണഭോക്തൃ പരിധി വ്യക്തമാക്കണം. എത്ര ആശുപത്രികളിൽ? എത്ര പേർക്ക്? ദിവസത്തിൽ എത്ര നേരം? ചെലവ് ആര് വഹിക്കും? രോഗികളുടെ കൂട്ടിരിപ്പുകാർ, ആംബുലൻസ് ഡ്രൈവർമാർ, ഓട്ടോ തൊഴിലാളികൾ, രക്തം നൽകാൻ വന്നവർ, ദൂരത്ത് നിന്ന് വന്ന ബന്ധുക്കൾ — ഇവരൊക്കെ അതിൻ്റെ പരിധിയിൽ വരുമോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയാതെ, ജനങ്ങൾ പാകം ചെയ്ത് അയക്കുന്ന അന്നത്തിനു മുന്നിൽ “ബാനർ വേണ്ട” എന്ന പൊലീസ് വിലക്ക് മാത്രം വെച്ചാൽ അത് പരിഷ്കാരം അല്ല. അത് തടസ്സമാണ്.

ബോർഡിൻ്റെ പേരിൽ അന്നം തടയുമ്പോൾ

ഡി.വൈ.എഫ്.ഐ. ഭക്ഷണം ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കുമ്പോൾ ഒരു ബോർഡ് ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. അത് രാഷ്ട്രീയ ഐഡൻ്റിറ്റി പ്രഖ്യാപനം മാത്രമാണെന്ന് പറയുന്നത് എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ വരിച്ചേരുന്ന ആശുപത്രി പരിസരത്ത് ഭക്ഷണം എവിടെ ലഭിക്കും എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ഒരു അടയാളവും വേണം. രോഗികളുടെ ബന്ധുക്കൾക്ക്, ദൂരത്തുനിന്നെത്തിയവർക്കും, ആദ്യമായി മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ എത്തുന്നവർക്കും ആ ബോർഡ് ഒരു ദിശാസൂചികയായിരിക്കാം.

ബോർഡിനെക്കുറിച്ച് സർക്കാരിന് ആശങ്കയുണ്ടെങ്കിൽ മാർഗ്ഗരേഖ കൊണ്ടുവരാം. ആശുപത്രി പരിസരത്ത് എവിടെ വാഹനങ്ങൾ നിർത്തണം, എങ്ങനെ ക്യൂ നിയന്ത്രിക്കണം, ഭക്ഷണത്തിൻ്റെ ഗുണനിലവാരം എങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കണം, പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യം എങ്ങനെ ഒഴിവാക്കണം, പാർട്ടി പ്രചാരണം എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കണം — ഇതെല്ലാം പറയാം. അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ അത് ഭരണമാണ്.

പക്ഷേ “കൊടി കെട്ടേണ്ട സ്ഥലമല്ല ആശുപത്രി” എന്ന വാചകത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ധാർഷ്ട്യം മറ്റൊന്നാണ്. ആശുപത്രി കൊടി കെട്ടേണ്ട സ്ഥലമല്ലെങ്കിൽ, അത് വിശപ്പ് അടക്കിവെയ്ക്കേണ്ട സ്ഥലവുമല്ല. ഒരു ബാനർ കാണുമ്പോൾ മന്ത്രിയുടെ കണ്ണിൽ അസ്വസ്ഥത വരുന്നു. എന്നാൽ ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം വാങ്ങാൻ പണമില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യനെ കാണുമ്പോൾ അതേ അസ്വസ്ഥത വരണമല്ലോ?

സേവനം ആരുടേതായാലും സംരക്ഷിക്കണം

സർക്കാർ മെഡിക്കൽ കോളേജുകളിലും പൊതുആശുപത്രികളിലും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുമായി ബന്ധമുള്ളവ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി സന്നദ്ധ സംഘടനകൾ ദിവസേന ഭക്ഷണപ്പൊതികൾ വിതരണം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതായത് ഇത് ഡി.വൈ.എഫ്.ഐ. മാത്രം ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തനം അല്ല. കേരളത്തിലെ പല സംഘടനകളും പല ഇടങ്ങളിൽ അന്നദാനത്തിൽ പങ്കാളികളാണ്. അവരെല്ലാം പാലിക്കേണ്ട പൊതുനിയമം സർക്കാർ ഉണ്ടാക്കട്ടെ. പക്ഷേ നിയമത്തിൻ്റെ പേരിൽ വിശപ്പ് വർധിക്കരുത്.

ഒരു പൊതുപ്രവർത്തനം ജനങ്ങൾക്ക് ഗുണം ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിൽ സർക്കാരിൻ്റെ കടമ അതിനെ ഇല്ലാതാക്കൽ അല്ല; ഏകോപനം ആണ്. ആശുപത്രി സൂപ്രണ്ട്, ജില്ലാ മെഡിക്കൽ ഓഫീസർ, സന്നദ്ധ സംഘടനകൾ, തദ്ദേശസ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിവരെ ചേർത്ത് ഭക്ഷണവിതരണം കൂടുതൽ ശുചിത്വത്തോടെയും ശാസ്ത്രീയമായും നടത്താൻ സംവിധാനം ഉണ്ടാക്കാം. ഭക്ഷണം വിതരണം ചെയ്യുന്ന സംഘടനയുടെ പേര് ചെറിയ രീതിയിൽ രേഖപ്പെടുത്താം. വലിയ പ്രചാരണം വേണ്ടെന്ന് പറയാം. പക്ഷേ അന്നം നിർത്തരുത്.

കാരണം ഈ പദ്ധതിയുടെ ഗുണഭോക്താക്കൾ പാർട്ടി അംഗങ്ങൾ അല്ല. അവർ രോഗികളുടെ അമ്മമാരാണ്. ഭർത്താവിൻ്റെ ശസ്ത്രക്രിയ കഴിയാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ഭാര്യമാരാണ്. കുഞ്ഞ് എൻ.ഐ.സി.യുവിൽ കിടക്കുമ്പോൾ പുറത്തു കാത്തിരിക്കുന്ന അച്ഛന്മാരാണ്. ദൂരെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് കടം വാങ്ങി ബസിൽ കയറി എത്തിയ കുടുംബങ്ങളാണ്.

അന്നത്തിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയം

ഹൃദയപൂർവ്വം എന്ന പേരിൽ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കേരളം പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. അത് ഔദ്യോഗിക പ്രസംഗങ്ങളിൽ കാണുന്ന കേരളമല്ല. പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് അധികം അരി കഴുകുന്ന അമ്മമാരുടെ കേരളം. സ്വന്തം വീട്ടിൽ മീൻ കുറച്ചെടുത്ത് ഒരു പൊതിയിൽ അധികം കറി വെയ്ക്കുന്ന തൊഴിലാളിയുടെ കേരളം. പെരുന്നാളായാലും ഓണമായാലും അവധി ദിവസമായാലും ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള പൊതികൾ നിർത്താത്ത ജനകീയ കേരളം. 2017 മുതൽ ഒരു ദിവസം പോലും ഇടവേളയില്ലാതെ പദ്ധതി തുടരുകയാണ്.

ഇതിനെ രാഷ്ട്രീയമെന്ന് വിളിക്കാം. അതെ, ഇത് രാഷ്ട്രീയം തന്നെയാണ്. പക്ഷേ വിശപ്പിനെതിരെ നിൽക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം. ജാതി, മതം, പാർട്ടി, ഭാഷ, പ്രദേശം എന്നിവ നോക്കാതെ ഒരു അജ്ഞാത മനുഷ്യന് ഭക്ഷണം നൽകുന്ന രാഷ്ട്രീയം. “എനിക്ക് അറിയാത്ത ഒരാൾ ഇന്നത്തെ ഉച്ചയ്ക്ക് വിശന്നിരിക്കരുത്” എന്ന് ഒരു കുടുംബം തീരുമാനിക്കുന്ന നിമിഷം, ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഭാഷ അതാണ്.

അത്തരം രാഷ്ട്രീയത്തെ പേടിക്കുന്നതാണ് ദരിദ്രമായ രാഷ്ട്രീയം. അന്നം നൽകുന്നവൻ്റെ ബോർഡ് കാണുമ്പോൾ അസൂയ തോന്നുന്നവർ ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് അതിലും നല്ല അടുക്കള തുറക്കലാണ്. അല്ലാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് കല്ലെറിയൽ അല്ല.

രക്തദാനത്തിലും അന്നദാനത്തിലും ഒരേ പാഠം

ഡി.വൈ.എഫ്.ഐ. രക്തദാനരംഗത്തും സജീവമാണ്. ഇതിൻ്റെ പേരിൽ പലപ്പോഴും സംഘടനയ്ക്ക് പുരസ്കാരങ്ങളും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. രക്തദാനം ചെയ്യാൻ പ്രവർത്തകർ ആശുപത്രിയിലെത്തുമ്പോൾ തലയിൽ ബാനർ കെട്ടിപ്പോകുന്നില്ല. എന്നാൽ രക്തം വേണമെന്ന് വിളിച്ചാൽ ഓടിയെത്തുന്ന സംവിധാനം സമൂഹത്തിന് ആവശ്യമാണെന്ന് എല്ലാവരും സമ്മതിക്കുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ വിശപ്പ് വരുമ്പോൾ എത്തുന്ന ഭക്ഷണശൃംഖലയും സമൂഹത്തിന് ആവശ്യമല്ലേ? രക്തം ആവശ്യമായ നിമിഷം രക്തത്തിൻ്റെ നിറം മാത്രം പ്രധാനമാണ്. വിശപ്പിൻ്റെ നിമിഷം ഭക്ഷണത്തിൻ്റെ ചൂട് മാത്രം പ്രധാനമാണ്.

കരുണയും കരുണാകരനും

“സേവനം ചെയ്യുമ്പോൾ പേരെന്തിന്” എന്ന് കെ.മുരളീധരൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ, കേരളം സ്വാഭാവികമായും മറ്റൊരു ബോർഡിലേക്ക് നോക്കും. തിരുവനന്തപുരത്തെ രണ്ടാമത്തെ മെഡിക്കൽ കോളേജിന് കെ.കരുണാകരൻ്റെ പേര് നൽകുന്നതിൽ മന്ത്രിക്കും സർക്കാരിനും മടിയില്ല. പൊതുസ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് പ്രമുഖ നേതാക്കളുടെ പേര് നൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് വേറിട്ട വാദങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ അതേ സമയം, വിശക്കുന്നവർക്കുള്ള ഭക്ഷണകൗണ്ടറിനു സമീപം ഒരു യുവജന സംഘടനയുടെ പേര് കാണുന്നത് അസഹ്യമായി തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ശുചിത്വചിന്തയല്ല; രാഷ്ട്രീയ അസഹിഷ്ണുതയാണ്.

സ്വന്തം പിതാവിൻ്റെ പേരിലുള്ള ബോർഡിന് സർക്കാരിൻ്റെ ഉത്തരവ്. അജ്ഞാതരായ രോഗികൾക്ക് ജനങ്ങൾ പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണം എത്തിക്കുന്ന ബോർഡിന് വിലക്ക്. ഇതിൽ ഒരു കൊതിക്കെറുവുണ്ട്. ഡി.വൈ.എഫ്.ഐയെ ‘കണ്ടു പഠിക്കണ’മെന്ന് യൂത്ത് കോൺഗ്രസുകാരോട് ഒരു മൂത്ത കോൺഗ്രസ് നേതാവ് പറഞ്ഞത് ഈ അവസരത്തിൽ ഓർത്തുപോകുകയാണ്. “ഞാൻ നൽകാത്ത അന്നം മറ്റൊരാൾ നൽകേണ്ട” എന്നത് അധികാരത്തിൻ്റെ അസൂയയാണ്. “ഞാനും നൽകാം, നീയും നൽകൂ, വിശപ്പ് മാത്രം തോൽക്കട്ടെ” എന്നതാണ് ക്ഷേമസംസ്ഥാനത്തിൻ്റെ വഴി.

അന്നംമുടക്കിയെന്ന പേര് മാഞ്ഞുപോകില്ല

കേരളത്തിലെ ആശുപത്രികൾ രോഗികളുടെ ശരീരവേദന മാത്രം കാണുന്ന ഇടമല്ല. അവിടെ കുടുംബങ്ങളുടെ സാമ്പത്തികവേദനയും കാണാം. ഒരു കിടക്കയ്ക്ക് ചുറ്റും ഇരിക്കുന്ന 3 പേരുടെ ഉച്ചഭക്ഷണം ചിലപ്പോൾ ഒരു വീട്ടിലെ ആ ദിവസത്തെ മുഴുവൻ ചെലവാണ്. അപ്പോൾ ഒരു പൊതിച്ചോറ് കൈയിൽ കിട്ടുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണിൽ കാണുന്നത് ഭക്ഷണത്തിൻ്റെ നന്ദി മാത്രമല്ല; ഒറ്റപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന ആശ്വാസമാണ്.

ആ ആശ്വാസത്തിന് മുകളിൽ ഭരണകൂടം ഉത്തരവിൻ്റെ കല്ല് വെക്കരുത്. ബാനർ എടുത്തുകളയണോ എന്ന് ചർച്ച ചെയ്യാം. പക്ഷേ അന്നം എടുത്തുകളയരുത്. ഭക്ഷണവിതരണത്തെ മെച്ചപ്പെടുത്താം. പക്ഷേ വിശപ്പിൻ്റെ മുന്നിലെ വഴിയടക്കരുത്. കമ്യൂണിറ്റി കിച്ചൻ തുടങ്ങാം. പക്ഷേ അത് തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് ജനകീയ അടുക്കളകളുടെ തീ അണയ്ക്കരുത്.

ആരോഗ്യമന്ത്രി ഓർക്കേണ്ടത് ഇതാണ്: ആശുപത്രി പരിസരത്ത് കാണുന്ന ബാനർ ചിലപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് രാഷ്ട്രീയ അസൗകര്യമായിരിക്കും. പക്ഷേ ആ ബാനറിന് താഴെ കിട്ടുന്ന പൊതിച്ചോറ് ഒരാൾക്ക് അന്നത്തെ ഏക ആശ്വാസമായിരിക്കും.

അന്നം കൊടുക്കുന്ന കൈ പിടിച്ചു നിർത്തുന്നത് ഭരണാധികാരിയുടെ ശക്തിയല്ല. അത് കരുണയില്ലായ്മയുടെ ദൗർബല്യമാണ്. ആശുപത്രിയിൽ വിശപ്പിനെക്കാൾ വലിയ കൊടി ഒന്നുമില്ല. വിശക്കുന്നവന് അപ്പം കിട്ടുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ രാഷ്ട്രീയം ഒന്നുമില്ല.