Follow the FOURTH PILLAR LIVE channel on WhatsApp
ചരിത്രത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തിന് ഇഷ്ടമുള്ള രൂപത്തിലേക്ക് വളച്ചൊടിക്കാം. പക്ഷേ രേഖകൾ മായ്ച്ചുകളയാനാകില്ല. കാസറഗോഡ് ജില്ലയിലെ എൽ.പി. സ്കൂൾതല ‘ഫ്രീഡം ക്വിസ് 2026’ൽ ഉയർന്ന ഒരു ചോദ്യമാണ് ഇപ്പോൾ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ ചർച്ചയ്ക്ക് വഴിതുറന്നത്.
“ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശിക്ഷ ലഭിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനി ആര്?” ഉത്തരമായി നൽകിയത് വി.ഡി.സവർക്കർ. ഇതിനെ ന്യായീകരിക്കാൻ പിന്നീട് ഉയർന്ന മറ്റൊരു വാദം — സവർക്കറാണ് ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം ജയിലിൽ അടച്ച സ്വാതന്ത്ര്യസമര പോരാളിയെന്നത്. ചരിത്രരേഖകൾ തുറന്നുനോക്കുമ്പോൾ ആ വാദമാണ് ആദ്യം തകർന്നുവീഴുന്നത്. കാരണം ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രത്തിൽ ഒരു പേര് അതിനു മുമ്പുതന്നെ നിൽക്കുന്നു — ത്രൈലോക്യനാഥ് ചക്രവർത്തി.
ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരായ വിപ്ലവപ്രവർത്തനങ്ങളുടെ പേരിൽ ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലായി അദ്ദേഹം ജയിലുകളിൽ ചെലവിട്ടത് ഏകദേശം 30 വർഷം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മകഥയുടെ പേരുപോലും അതാണ് — ‘Thirty Years in Prison’. അപ്പോൾ 13 വർഷത്തിലേറെ ജയിൽവാസമുണ്ടായിരുന്ന സവർക്കറെ “ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞ സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനി”യാക്കുന്ന ചരിത്രം എവിടെനിന്നാണ് വരുന്നത്?
ആരായിരുന്നു ത്രൈലോക്യനാഥ്?
1889ൽ ഇന്നത്തെ ബംഗ്ലാദേശിലെ മൈമൻസിങ് മേഖലയിലാണ് ത്രൈലോക്യനാഥ് ചക്രവർത്തി ജനിച്ചത്. ബംഗാളിലെ വിപ്ലവപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ തീച്ചൂളയിലേക്കാണ് വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ അദ്ദേഹം എത്തിയത്. അനുശീലൻ സമിതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരായ രഹസ്യ വിപ്ലവപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സജീവനായി.
1908ൽ ആദ്യമായി അറസ്റ്റ്. പിന്നീട് വീണ്ടും അറസ്റ്റ്. 1914ലെ ബരിസാൽ ഗൂഢാലോചനക്കേസിനെ തുടർന്ന് ആൻഡമാനിലെ സെല്ലുലാർ ജയിലിലേക്ക് നാടുകടത്തൽ. പിന്നീട് മാണ്ഡലേ ജയിലിലേക്ക്. വീണ്ടും മോചനം. വീണ്ടും രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനം. വീണ്ടും അറസ്റ്റ്. 1930 മുതൽ 1938 വരെ ദീർഘകാല തടവ്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്തും തടവ്. ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമരഘട്ടത്തിലും വീണ്ടും ജയിലിൽ. 1946ലാണ് അവസാനമായി മോചിതനാകുന്നത്.
ഒരു അറസ്റ്റും ഒരു ശിക്ഷയും മാത്രമല്ല ത്രൈലോക്യനാഥിന്റെ ചരിത്രം. ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരായ 40 വർഷത്തിലേറെ നീണ്ട പോരാട്ടജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ജയിലിനകത്തായിരുന്നു.
ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ 3 പതിറ്റാണ്ട്
“30 വർഷം” എന്നത് ഒരു കണക്കുമാത്രമായി വായിക്കരുത്. ഒരു മനുഷ്യന്റെ യുവത്വം. കുടുംബജീവിതം. സ്വാതന്ത്ര്യം. സന്തോഷം. ആരോഗ്യം. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഊർജസ്വലമായ വർഷങ്ങൾ. ഇവയിൽ 3 പതിറ്റാണ്ടാണ് ബ്രിട്ടീഷ് ജയിലുകൾ കവർന്നെടുത്തത്.
സെല്ലുലാർ ജയിലിന്റെ ക്രൂരതയും മാണ്ഡലേയിലെ തടവുമുൾപ്പെടെ വിവിധ ജയിലുകളിലാണ് ത്രൈലോക്യനാഥിന്റെ ജീവിതം കടന്നുപോയത്. എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിനെതിരായ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനം ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. പുറത്തുവന്നാൽ വീണ്ടും സമരം. വീണ്ടും അറസ്റ്റ്. വീണ്ടും ജയിൽ.
അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മകഥയ്ക്ക് മറ്റൊരു പേര് വേണ്ടിവന്നില്ല — ‘Thirty Years in Prison’. സ്വന്തം ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു ആ തലക്കെട്ട്.
സവർക്കറുടെ ക്വിസ് തയ്യാറാക്കിയവർ ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ പേരെങ്കിലും കേട്ടിരുന്നോ?
ഇവിടെയാണ് കാസറഗോഡെ ക്വിസ് വിവാദം കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നത്. ഒരു എൽ.പി. സ്കൂൾ കുട്ടിയോട് സവർക്കറാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശിക്ഷ അനുഭവിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനിയെന്ന് ‘ശരിയുത്തരം’ നൽകുന്നതിനു മുമ്പ് ചരിത്രം തയ്യാറാക്കിയവർ എന്താണ് പരിശോധിച്ചത്? ത്രൈലോക്യനാഥ് ചക്രവർത്തി എന്ന പേര് കേട്ടിരുന്നോ? ‘Thirty Years in Prison’ എന്ന പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞിരുന്നോ? ബംഗാളിലെ വിപ്ലവപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രം വായിച്ചിരുന്നോ? ആൻഡമാനിലെ സെല്ലുലാർ ജയിലിൽ സവർക്കർ മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നതെന്ന് അറിയാമായിരുന്നോ? ഇതൊന്നും അറിയാതെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണവാചകം കുട്ടികളുടെ ചരിത്രബോധമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അതിനെ വിദ്യാഭ്യാസമെന്ന് വിളിക്കാനാകില്ല.
‘ഓർഗനൈസറി’നറിയാം ത്രൈലോക്യനാഥിനെ
ഈ ചരിത്രം പറയാൻ ആർ.എസ്.എസ്. വിരുദ്ധ ചരിത്രകാരനെ തേടേണ്ടതില്ല. ആർ.എസ്.എസിന്റെ മുഖപത്രമായ ‘ഓർഗനൈസർ’ പോലും ത്രൈലോക്യനാഥ് ചക്രവർത്തിയുടെ ‘Thirty Years in Prison’ എന്ന പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് ലേഖനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. 3 പതിറ്റാണ്ടോളം ബ്രിട്ടീഷ് ജയിലുകളിൽ കഴിഞ്ഞ വിപ്ലവകാരിയായാണ് അവിടെയും അദ്ദേഹത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്. അതായത് ചരിത്രപുസ്തകം വായിക്കാൻ മനസ്സില്ലെങ്കിൽ പോലും സംഘപരിവാർ പ്രസിദ്ധീകരണമെങ്കിലും വായിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു. സവർക്കറാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞതെന്ന അവകാശവാദം നിലനിൽക്കില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ.
ത്രൈലോക്യനാഥിന് ശേഷം റാണി ഗൈഡിൻലിയു
ത്രൈലോക്യനാഥിന്റെ 30 വർഷത്തെ ജയിൽജീവിതത്തിനുശേഷം ഓർക്കേണ്ട മറ്റൊരു വിസ്മയകരമായ പേര് വടക്കുകിഴക്കൻ ഇന്ത്യയിൽനിന്നുള്ള റാണി ഗൈഡിൻലിയു എന്ന ഗൈഡിൻലിയു പമേയിയുടേതാണ്. 1915 ജനുവരി 26ന് മണിപ്പൂരിലെ നാഗ സമൂഹത്തിലാണ് ഗൈഡിൻലിയു ജനിച്ചത്. 13ാം വയസ്സിൽതന്നെ ജഡോനാങ്ങിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഹെരാക്ക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി. സ്വന്തം ഗോത്രസ്വത്വത്തിന്റെ സംരക്ഷണവും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിനെതിരായ ചെറുത്തുനിൽപ്പും ചേർന്ന പ്രസ്ഥാനമായിരുന്നു അത്.
ജഡോനാങ്ങിനെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ വധിച്ചതിനുശേഷം കൗമാരക്കാരിയായ ഗൈഡിൻലിയു തന്നെ പോരാട്ടത്തിന് നേതൃത്വം നൽകി. ബ്രിട്ടീഷ് നികുതി അടയ്ക്കരുതെന്ന് ജനങ്ങളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തെ അംഗീകരിക്കരുതെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. പിന്നീട് സായുധ പ്രതിരോധത്തിലേക്കും നീങ്ങി.
16ാം വയസ്സിൽ ജീവപര്യന്തം
1932ലാണ് ഗൈഡിൻലിയുവിനെ ബ്രിട്ടീഷ് സേന പിടികൂടുന്നത്. അന്ന് പ്രായം വെറും 16. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം കരുണ കാട്ടിയില്ല. ജീവപര്യന്തം തടവ്. ഗുവാഹത്തി, ഷില്ലോങ്, ഐസോൾ, തുര തുടങ്ങിയ ജയിലുകളിലൂടെ വർഷങ്ങൾ കടന്നു. 1932 മുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയ 1947 വരെ — ഏകദേശം 15 വർഷം — അവർ ജയിലിലായിരുന്നു.
1937ൽ ജവഹർലാൽ നെഹ്റു ഷില്ലോങ് ജയിലിൽ അവരെ സന്ദർശിച്ചു. മോചനത്തിന് ശ്രമിക്കാമെന്ന് ഉറപ്പുനൽകി. നെഹ്റുവാണ് ഗൈഡിൻലിയുവിനെ ‘റാണി’ എന്ന് വിളിച്ചത്. എന്നിട്ടും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് അവർക്ക് മോചനം ലഭിച്ചില്ല. ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രമായശേഷമാണ് റാണി ഗൈഡിൻലിയു ജയിലിനു പുറത്തേക്ക് നടന്നിറങ്ങിയത്.
ഒരു സ്ത്രീയുടെ 15 വർഷവും ക്വിസിൽ കാണാനില്ല
ഇവിടെയും ചോദ്യം അതേ. ത്രൈലോക്യനാഥ് 30 വർഷം. ഗൈഡിൻലിയു 15 വർഷത്തോളം. ഇവർ 2 പേരും സവർക്കറുടെ യഥാർഥ തടവുകാലവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാവുന്ന വ്യക്തമായ ചരിത്ര ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. എന്നിട്ടും ക്വിസിന്റെ ശരിയുത്തരം സവർക്കർ മാത്രം. എന്തുകൊണ്ട്? വടക്കുകിഴക്കൻ ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രം നമ്മുടെ ദേശീയചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലേ? ഒരു ആദിവാസി വനിതയുടെ 15 വർഷത്തെ ജയിൽജീവിതത്തിന് സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രത്തിൽ വിലയില്ലേ? ബംഗാളിലെ ഒരു വിപ്ലവകാരിയുടെ 30 വർഷം എന്തുകൊണ്ട് കുട്ടികൾ അറിയരുത്?
പിന്നെയാണ് സവർക്കർ
ഇനി സവർക്കറിലേക്ക് വരാം. വി.ഡി.സവർക്കറുടെ ജയിൽജീവിതത്തെ ചെറുതാക്കി കാണിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമില്ല. 1910 മാർച്ച് 13ന് ലണ്ടനിൽ അറസ്റ്റിലായി. 1910 ഡിസംബറിലും 1911 ജനുവരിയിലും 2 ജീവപര്യന്തം നാടുകടത്തൽ ശിക്ഷകൾ ലഭിച്ചു. 1911 ജൂലൈ 4ന് ആൻഡമാനിലെ സെല്ലുലാർ ജയിലിലെത്തി. 1921ൽ ഇന്ത്യൻ കരയിലേക്ക് മാറ്റി. തുടർന്ന് അലിപുർ, രത്നഗിരി, യെർവാദ ജയിലുകളിൽ. 1924 ജനുവരി 6ന് ജയിൽമോചനം.
അറസ്റ്റുമുതൽ മോചനംവരെ ഏകദേശം 13 വർഷവും 10 മാസവും. അതിൽ സെല്ലുലാർ ജയിലിലെ കാലം ഏകദേശം 10 വർഷം. ഇത് കഠിനമായ ജയിൽവാസമാണ്. പക്ഷേ അതിനുമുമ്പ് ചരിത്രത്തിൽ നിൽക്കുന്നത് — ത്രൈലോക്യനാഥിന്റെ 30 വർഷം. അതിനു ശേഷം — ഗൈഡിൻലിയുവിന്റെ 15 വർഷം. അതിനു ശേഷമാണ് സവർക്കറുടെ ഏകദേശം 14 വർഷത്തെ തടവുകാലം. അപ്പോൾ “ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം ജയിലിലടച്ചത് സവർക്കറെയാണ്” എന്ന പ്രചാരണത്തിന് ചരിത്രപരമായി എന്ത് അടിസ്ഥാനമാണുള്ളത്?
50 വർഷം ശിക്ഷ ലഭിച്ചു എന്ന കളവും ഇവിടെ പൊളിയും
സവർക്കറെ ന്യായീകരിക്കാൻ അടുത്ത വാദം വരും. “അദ്ദേഹത്തിന് 50 വർഷം ശിക്ഷ വിധിച്ചിരുന്നു.” ശരി. 2 ജീവപര്യന്തം നാടുകടത്തൽ ശിക്ഷകളാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചത്. അവയെ 50 വർഷത്തെ ശിക്ഷയായി വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്.
പക്ഷേ 50 വർഷം ശിക്ഷ വിധിച്ചതും 50 വർഷം ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞതും ഒന്നല്ല. സവർക്കർ 1924ൽ ജയിലിൽനിന്ന് മോചിതനായി. അതുകൊണ്ട് “ശിക്ഷ വിധിച്ച കാലാവധി”യും “യഥാർഥ തടവുകാല”വും രണ്ടാണ്. ചരിത്ര ക്വിസിൽ ഈ അടിസ്ഥാന വ്യത്യാസം പോലും മറന്നാൽ പിന്നെ എന്താണ് കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്?
ത്രൈലോക്യനാഥിന്റെ ശിക്ഷ എവിടെ?
ഇനി “കടുത്ത ശിക്ഷ” എന്നാണ് ചോദ്യം എങ്കിൽ അതും കൂടുതൽ സങ്കീർണമാണ്. വധശിക്ഷ ലഭിച്ച ഭഗത് സിങ്ങിനെ എന്ത് ചെയ്യും? തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ട ഖുദിറാം ബോസിനെ എന്ത് ചെയ്യും? ആൻഡമാനിലേക്ക് നാടുകടത്തപ്പെട്ട നൂറുകണക്കിന് വിപ്ലവകാരികളെ എന്ത് ചെയ്യും? 30 വർഷം വിവിധ ജയിലുകളിൽ കിടന്ന ത്രൈലോക്യനാഥിനെ എന്ത് ചെയ്യും? ജീവപര്യന്തം ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഗൈഡിൻലിയുവിനെ എന്ത് ചെയ്യും? അതുകൊണ്ട് “ഏറ്റവും കടുത്ത ശിക്ഷ” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരൊറ്റ ചരിത്രപരമായ ഉത്തരം തന്നെ ഉണ്ടാകില്ല. അങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം തയ്യാറാക്കി ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവിന്റെ പേര് ‘ശരിയുത്തരം’ ആക്കുന്നത് ചരിത്രപഠനമല്ല.
ദയാഹർജികളും പറയണം
സവർക്കറുടെ ജയിൽജീവിതം പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദയാഹർജികളും ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. 1913 നവംബർ 14ലെ അപേക്ഷയും 1920ലെ അപേക്ഷയും രേഖകളിലുണ്ട്. 1911ലെ മുൻകാല അപേക്ഷയെക്കുറിച്ചും ജീവചരിത്രകാരന്മാർ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. 10 തവണ ദയാഹർജി നല്കിയിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത് സവർക്കറുടെ പ്രപൗത്രൻ സാത്യകി സവർക്കർ തന്നെയാണ്. രാഹുൽ ഗാന്ധിജിക്കെതിരായ അപകീർത്തിക്കേസിൽ പൂണെ കോടതിയിൽ സാക്ഷിപറയുന്നതിനിടെയായിരുന്നു ഈ വെളിപ്പെടുത്തൽ.
ദയാഹർജി നൽകി എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം സവർക്കറുടെ മുൻകാല വിപ്ലവജീവിതം ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. അതുപോലെ ദയാഹർജികളുടെ ചരിത്രം മറച്ചുവച്ച് അദ്ദേഹത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതും ചരിത്രമല്ല. ചരിത്രത്തിന്റെ രീതി വളരെ ലളിതമാണ്. നേട്ടം ഉണ്ടെങ്കിൽ പറയണം. ത്യാഗം ഉണ്ടെങ്കിൽ പറയണം. വൈരുധ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ അതും പറയണം. രാഷ്ട്രീയമായി അസൗകര്യമുള്ള രേഖയാണെങ്കിലും മറയ്ക്കരുത്.
ത്രൈലോക്യനാഥിന്റെ ചരിത്രം എന്തുകൊണ്ട് മറഞ്ഞു?
ഇവിടെയാണ് മറ്റൊരു വലിയ ചോദ്യം ഉയരുന്നത്. സവർക്കറെ കുറിച്ച് അറിയുന്നത്ര ഇന്ത്യൻ പൊതുസമൂഹത്തിന് ത്രൈലോക്യനാഥ് ചക്രവർത്തിയെ അറിയുമോ? 3 പതിറ്റാണ്ട് ബ്രിട്ടീഷ് ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞ ഒരാളുടെ പേര് എത്ര സ്കൂൾ കുട്ടികൾക്ക് അറിയാം? അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘Thirty Years in Prison’ എത്ര അധ്യാപകർ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്? ഇതുതന്നെയാണ് ചരിത്രത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഓർമ.
അധികാരവും രാഷ്ട്രീയപ്രസ്ഥാനങ്ങളും ചിലരെ ആവർത്തിച്ചുപറയും. മറ്റുചിലരെ മറക്കും. പിന്നീട് ആവർത്തിച്ചുപറഞ്ഞതുതന്നെ “ചരിത്രം” ആകും. അതാണ് അപകടം.
ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം ഒരാളുടെ കഥയല്ല
ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരൊറ്റ നേതാവിന്റെ സംഭാവനയല്ല. കോൺഗ്രസിന്റെ മാത്രം കഥയല്ല. വിപ്ലവകാരികളുടെ മാത്രം കഥയല്ല. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളുടെ മാത്രം കഥയല്ല. ആദിവാസികളുടെ മാത്രം കഥയല്ല. എല്ലാവരും ചേർന്ന മഹത്തായ സാമൂഹിക–രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രമാണ്.
അതിൽ ത്രൈലോക്യനാഥുണ്ട്. ഗൈഡിൻലിയുവുണ്ട്. ഭഗത് സിങ്ങുണ്ട്. ഖുദിറാം ബോസുണ്ട്. അഷ്ഫാഖുള്ള ഖാനുണ്ട്. സവർക്കറുമുണ്ട്. പക്ഷേ ഒരാളെ വലുതാക്കാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ ചരിത്രം മായ്ച്ചുകളയുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം തുടങ്ങുന്നത്.
ആദ്യം ത്രൈലോക്യനാഥിനെ പഠിക്കൂ
അതുകൊണ്ട് കാസറഗോഡെ ക്വിസ് വിവാദത്തിന് ചരിത്രം നൽകുന്ന മറുപടി നേരെയാണ്. സവർക്കറുടെ ജയിൽവാസത്തെക്കുറിച്ച് കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ത്രൈലോക്യനാഥ് ചക്രവർത്തിയുടെ 30 വർഷത്തെ ജയിൽജീവിതം പഠിപ്പിക്കണം. അതിനു ശേഷം റാണി ഗൈഡിൻലിയുവിന്റെ 15 വർഷത്തെ തടവുജീവിതം പറയണം. അതിനു ശേഷമേ ഏകദേശം 14 വർഷം തടവിലായിരുന്ന വി ഡി സവർക്കറിലേക്ക് എത്തേണ്ടതുള്ളൂ.
ഈ ക്രമം രാഷ്ട്രീയവിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല. യഥാർഥമായി ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞ കാലത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. ത്രൈലോക്യനാഥ് — ഏകദേശം 30 വർഷം. റാണി ഗൈഡിൻലിയു — ഏകദേശം 15 വർഷം. വി.ഡി.സവർക്കർ — അറസ്റ്റുമുതൽ ജയിൽമോചനംവരെ 13 വർഷവും 10 മാസവും. ഈ 3 വരി മാത്രം വായിച്ചാൽ “സവർക്കറാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം ബ്രിട്ടീഷ് ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞത്” എന്ന വാദത്തിന്റെ സ്ഥിതി മനസ്സിലാകും.
ചരിത്രം വാട്സാപ്പിൽ നിന്നല്ല പഠിക്കേണ്ടത്
സ്കൂൾ കുട്ടിക്ക് ഒരു തെറ്റായ ഉത്തരം പഠിപ്പിച്ചാൽ അത് ഒരു ക്വിസ് മത്സരത്തിൽ അവസാനിക്കില്ല. ആ കുട്ടി അതാണ് ചരിത്രമെന്ന് വിശ്വസിക്കും. പിന്നീട് അതേ തെറ്റ് മറ്റൊരാൾക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കും. അങ്ങനെ രാഷ്ട്രീയപ്രചാരണം തലമുറകളിലൂടെ ചരിത്രമായി മാറും.
അതുകൊണ്ടാണ് അധ്യാപകന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം മറ്റാരുടേതിലും വലുതാകുന്നത്. അധ്യാപകൻ ഇടതുപക്ഷക്കാരനായാലും വലതുപക്ഷക്കാരനായാലും പ്രശ്നമില്ല. ക്ലാസ് മുറിയിൽ അയാളുടെ പക്ഷം വസ്തുതയുടെ പക്ഷം ആയിരിക്കണം. സവർക്കറെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ചരിത്രത്തിന്റെ പുസ്തകം തുറക്കണം. ചരിത്രപുസ്തകം തുറക്കാൻ മനസ്സില്ലെങ്കിൽ കുറഞ്ഞത് ‘ഓർഗനൈസർ’ എങ്കിലും തുറക്കാം. അവിടെയും ത്രൈലോക്യനാഥിന്റെ 30 വർഷത്തെ തടവുജീവിതം കാണാം. ഗൈഡിൻലിയുവിന്റെ ദീർഘജയിൽവാസവും കാണാം.
സവർക്കറെ ചരിത്രത്തിൽനിന്ന് മായ്ക്കേണ്ട; മറ്റുള്ളവരെ സവർക്കറിനായി മായ്ക്കരുത്
വിവാദത്തിന്റെ അവസാന പാഠവും അതാണ്. സവർക്കറെ ചരിത്രത്തിൽനിന്ന് ഇല്ലാതാക്കേണ്ടതില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിപ്ലവജീവിതം പഠിക്കണം. സെല്ലുലാർ ജയിൽവാസം പഠിക്കണം. ദയാഹർജികൾ പഠിക്കണം. പിന്നീടുള്ള ഹിന്ദുത്വ രാഷ്ട്രീയവും പഠിക്കണം.
പക്ഷേ സവർക്കറെ ‘ഏറ്റവും വലിയ ത്യാഗി’യാക്കാൻ ത്രൈലോക്യനാഥിന്റെ 30 വർഷവും ഗൈഡിൻലിയുവിന്റെ 15 വർഷവും മണ്ണിനടിയിൽ കുഴിച്ചിടാൻ പാടില്ല. കാരണം ചരിത്രം രാഷ്ട്രീയനേതാക്കൾക്കുള്ള റാങ്ക് പട്ടികയല്ല. അത് മനുഷ്യരുടെ യഥാർഥ ജീവിതത്തിന്റെ രേഖയാണ്. ആ രേഖ തുറക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഉയർന്നുവരുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്: 30 വർഷം ബ്രിട്ടീഷ് ജയിലുകളിൽ കഴിഞ്ഞ ത്രൈലോക്യനാഥ് ചക്രവർത്തിയെ മറന്നിട്ട് സവർക്കറെ എങ്ങനെ ‘ഏറ്റവും കൂടുതൽ ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞയാൾ’ എന്ന് കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കും? ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയിലാണ് ചരിത്രവും പ്രചാരണവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം.
