ബന്ധങ്ങളുടെ ചൂടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുന്ന സൂര്യ

Follow the FOURTH PILLAR LIVE channel on WhatsApp 

ഒരു കുടുംബചിത്രത്തിന് വിജയിക്കാൻ വലിയ സംഘട്ടനങ്ങളോ വി.എഫ്.എക്സ്. വിസ്മയങ്ങളോ മാസ് ഡയലോഗുകളോ ആവശ്യമില്ല. അതിന് വേണ്ടത് കഥാപാത്രങ്ങളെ പ്രേക്ഷകന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുന്ന അഭിനേതാക്കളാണ്. അവരുടെ സന്തോഷവും സങ്കടവും ആശയക്കുഴപ്പവും ഒറ്റപ്പെടലുമൊക്കെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളാണ്. ‘വിശ്വനാഥ് ആൻഡ് സൺസ്’ അത്തരമൊരു സിനിമയാകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

‘കങ്കുവ’യുടെ ദൃശ്യവിസ്മയവും ‘റെട്രോ’യുടെ ശൈലിയും ‘കറുപ്പ്’ പോലുള്ള മാസ് സ്വഭാവമുള്ള ചിത്രങ്ങളും പിന്നിട്ട് സൂര്യ വീണ്ടും ഒരു കുടുംബകഥയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുമ്പോൾ അതിൽ തന്നെ ഒരു കൗതുകമുണ്ട്. ഇവിടെ അദ്ദേഹത്തിന് ലോകം രക്ഷിക്കാനില്ല. വില്ലനെ തകർക്കാനില്ല. നീണ്ട മാസ് ഡയലോഗുകളും സ്ലോമോഷൻ നടപ്പുകളും ഇല്ല.

പകരം, അമ്മ പറയുന്നത് കേട്ടിരിക്കണം. മകന്റെ ആശുപത്രിക്കിടക്കയ്ക്കരികിൽ മിണ്ടാതിരിക്കണം. സ്വയം പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു പ്രണയത്തിന് മറുപടി പറയുന്നതിനുമുമ്പ് കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദനാകണം. ആ നിശ്ശബ്ദതകളിലാണ് പഴയ സൂര്യയെ വീണ്ടും കാണാൻ കഴിയുന്നത്.

സഞ്ജയ് വിശ്വനാഥിന്റെ ലോകം

സൂര്യ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് സഞ്ജയ് വിശ്വനാഥ് എന്ന സമ്പന്നനായ വ്യവസായിയെയാണ്. 40കളിൽ എത്തിയിട്ടും വിവാഹത്തിൽ വിശ്വാസമില്ലാത്ത ഒരാൾ. അതേസമയം പിസ്റ്റൾ ഷൂട്ടിങ്ങിൽ ഒളിമ്പിക് സ്വർണമെഡൽ നേടിയ കായികതാരം കൂടിയാണ്.

അമ്മ നിർമലാദേവിയുടെ ജീവിതത്തിലെ വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു മകനെ ഉയർന്ന നിലയിൽ എത്തിക്കുക. രാധിക ശരത്കുമാറാണ് നിർമലയായി എത്തുന്നത്. മകൻ വിവാഹം കഴിക്കണമെന്ന പതിവ് അമ്മമാരുടെ ആഗ്രഹവും അവർക്കുണ്ട്. സഞ്ജയ് അതിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

എന്നാൽ അമ്മയ്ക്ക് ഹൃദയശസ്ത്രക്രിയ ആവശ്യമായി വരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ കുടുംബത്തിന് ഒരു അവകാശിയില്ലെന്ന ചിന്ത ശക്തമാകുന്നു. അതോടെ സഞ്ജയ് തന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ആലോചിക്കാൻ നിർബന്ധിതനാകുന്നു.

ഒരു ഘട്ടത്തിൽ സാൻഫ്രാൻസിസ്കോയിലുള്ള ഡോക്ടറുമായി സംസാരിക്കുന്ന സഞ്ജയെ കാണാം. ഈ ഭാഗത്തിന് പിന്നാലെ ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ് കുഞ്ഞുമായി ചെന്നൈ വിമാനത്താവളത്തിലെത്തുന്ന സഞ്ജയ് കഥയുടെ വഴിത്തിരിവാകുന്നു.

കുഞ്ഞിന്റെ പേര് അഭയ്. അഭയ് ഗുരുതരമായി അസുഖബാധിതനാകുകയും ബോൺമാരോ ട്രാൻസ്‌പ്ലാന്റ് ആവശ്യമായി വരികയും ചെയ്യുന്നതോടെയാണ് മമിത ബൈജുവിന്റെ മാഡി എന്ന കഥാപാത്രം സഞ്ജയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തുന്നത്. അവിടെനിന്നാണ് സിനിമയുടെ യഥാർഥ കഥ തുടങ്ങുന്നത്.

അപ്രതീക്ഷിതമായ പ്രണയം

മദനകാമേശ്വരി എന്ന മാഡിക്ക് 20കളുടെ തുടക്കമാണ്. സഞ്ജയേക്കാൾ ഏകദേശം 20 വയസ്സ് ചെറുപ്പം. സ്വതന്ത്ര സ്വഭാവമുള്ള, തീരുമാനങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് എടുക്കുന്ന, സംസാരത്തിൽ ചടുലതയുള്ള പെൺകുട്ടിയാണ് അവൾ. സഞ്ജയ് അതിന്റെ നേർവിപരീതം. ശീലങ്ങളിലും ജീവിതക്രമത്തിലും വ്യക്തമായ അതിരുകളുള്ള, സ്വന്തം സ്വകാര്യ ഇടം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ.

ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ഇരുവരുടെയും വ്യത്യാസങ്ങളാണ് സിനിമയ്ക്ക് ചിരി നൽകുന്നത്. എന്നാൽ സൗഹൃദം പതിയെ മറ്റൊരു ബന്ധത്തിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ സിനിമ ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്നു. സമൂഹം നിശ്ചയിച്ച മാതൃകയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള സ്നേഹത്തിന് ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശമില്ലേയെന്ന്.

ഇരുവരുടെയും പ്രായവ്യത്യാസത്തെ വെറും തമാശയാക്കാതെയും അനാവശ്യമായി ആഘോഷിക്കാതെയും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതാണ് സംവിധായകൻ വെങ്കി അറ്റ്‌ലൂരിയുടെ ശ്രദ്ധേയമായ തീരുമാനങ്ങളിലൊന്ന്.ഇത് ‘അസാധാരണ പ്രണയം’ എന്ന് ഓരോ രംഗത്തും അടിവരയിടുന്നില്ല. അതേസമയം പ്രായവ്യത്യാസം കൊണ്ടുള്ള അസ്വസ്ഥത ഇല്ലെന്നു നടിക്കുന്നുമില്ല.

സഞ്ജയ്ക്ക് അതിനെക്കുറിച്ച് ആശങ്കയുണ്ട്. മാഡിക്ക് സ്വന്തം തീരുമാനത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തതയുണ്ട്. ഇരുവരെയും പ്രായപൂർത്തിയായ മനുഷ്യരായി തന്നെ സിനിമ കാണുന്നു. ആ പക്വത ചിത്രത്തിന് ഗുണമാകുന്നു.

പഴയ സൂര്യയെ വീണ്ടും കാണുമ്പോൾ

‘വിശ്വനാഥ് ആൻഡ് സൺസ്’ന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത് സൂര്യയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രകടനം നിയന്ത്രിതമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കൂടുതൽ മനോഹരവുമാണ്. സഞ്ജയ് ഒരു വിജയിച്ച വ്യവസായിയാണ്. ഒളിമ്പിക് മെഡൽ നേടിയ കായികതാരമാണ്. സമ്പന്നനാണ്. എന്നാൽ സിനിമ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളേക്കാൾ ഉള്ളിലെ മുറിവുകളിലാണ് താല്പര്യം കാണിക്കുന്നത്.

സ്വന്തം ജീവിതത്തെ കൃത്യമായി ക്രമീകരിച്ചുവച്ച മനുഷ്യനാണ് സഞ്ജയ്. മറ്റുള്ളവർ തന്റെ ഭക്ഷണം പങ്കിടുന്നതുപോലും ഇഷ്ടമല്ല. തനിക്കിഷ്ടമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ മറ്റൊരാളെ അപമാനിക്കാതെ തുറന്നുപറയാനും കഴിയും. അവന്റെ ആ ക്രമത്തിലേക്കാണ് മാഡി കടന്നുവരുന്നത്. ആദ്യഘട്ടത്തിൽ അവളെ സഹിക്കുകയാണ്. പിന്നീട് മനസ്സിലാക്കുന്നു. അവസാനം അവളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നു.

ഈ മാറ്റം സൂര്യ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് വലിയ അഭിനയപ്രകടനങ്ങളിലൂടെയല്ല. മുഖത്തെ ചെറിയ മാറ്റങ്ങളിലൂടെയും നിശ്ശബ്ദതകളിലൂടെയും സംഭാഷണത്തിനിടയിലെ ഇടവേളകളിലൂടെയുമാണ്. ‘സില്ലുനു ഒരു കാതൽ’ കാലത്തെ സൂര്യയെ ഓർത്തുപോകുന്ന മൃദുത്വം പല രംഗങ്ങളിലുമുണ്ട്. ഇത്രയും വർഷങ്ങൾ വലിയ ആക്ഷൻ ചിത്രങ്ങളിൽ ചെലവഴിച്ചശേഷം, ഒരു കഥാപാത്രമായി വെറുതെ ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുന്ന സൂര്യയെ കാണുന്നതുതന്നെ ഈ സിനിമയിലെ വലിയ സന്തോഷങ്ങളിലൊന്നാണ്.

മാഡിയായി മമിതയുടെ സ്വാഭാവികത

സൂര്യയുടെ താരപ്രഭയ്ക്കുമുന്നിൽ മാഡി എന്ന കഥാപാത്രം മങ്ങിപ്പോകുന്നില്ല എന്നതാണ് മമിത ബൈജുവിന്റെ വലിയ വിജയം. തെറ്റായ കൈകളിൽ ഈ കഥാപാത്രം വളരെ എളുപ്പത്തിൽ ഒരു പതിവ് ‘ക്യൂട്ട്’, ‘ലൂസു പെൺ’ മാതൃകയിലേക്ക് വീഴാമായിരുന്നു. പക്ഷേ മമിത അതിനെ അതിൽനിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നു.

അവൾക്ക് സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളുണ്ട്. വാശിയുണ്ട്. ഹാസ്യബോധമുണ്ട്. അടുപ്പമുണ്ട്. അതേസമയം വേദനിക്കുകയും തകർന്നുപോകുകയും ചെയ്യുന്ന നിമിഷങ്ങളുമുണ്ട്. ചെരുപ്പിൽ ഒട്ടിയ ബബിൾഗം പോലെയാണെന്ന് മാഡി സ്വയം ഒരിടത്ത് പറയുന്ന രംഗം കഥാപാത്രത്തെ കൃത്യമായി നിർവചിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നാൽ എളുപ്പത്തിൽ മാറിപ്പോകാത്ത സ്വഭാവം.

ആദ്യപകുതിയിൽ ചിരിയാണ് മമിതയുടെ ആയുധം. രണ്ടാംപകുതിയിൽ വികാരഭാരം കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അവൾക്ക് കൂടുതൽ ആഴമുണ്ടെന്ന് ചിത്രം തെളിയിക്കുന്നു. സൂര്യയ്ക്കൊപ്പം ഒരു ‘സ്റ്റാർ–ഫാൻ’ കെമിസ്ട്രിയല്ല, 2 കഥാപാത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സ്വാഭാവിക ബന്ധമാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്നതാണ് പ്രധാന നേട്ടം.

രാധികയാണ് കുടുംബത്തിന്റെ ഹൃദയം

രാധിക ശരത്കുമാറിന്റെ നിർമലാദേവിയാണ് ചിത്രത്തിന്റെ മറ്റൊരു വലിയ സമ്പത്ത്. അമ്മയും മകനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങളിൽ വലിയ നാടകീയതയില്ല. ചെറിയ കണ്ണുരുട്ടലുകളും ചിരികളും പരിഭവങ്ങളും സമ്മതിക്കാത്ത സമ്മതങ്ങളുമാണ് കൂടുതലും. സഞ്ജയുടെ ജീവിതം നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പഴയ തലമുറയിലെ അമ്മയായിട്ടും നിർമലയെ സിനിമ കടുപ്പമുള്ള കഥാപാത്രമാക്കുന്നില്ല. പുതിയ തലമുറയുടെ യാഥാർഥ്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും സ്വീകരിക്കാനും കഴിയുന്ന സ്ത്രീയാണ് അവൾ.

മകന്റെ ബാഗിൽ ഒരിക്കൽ കണ്ട കോൺഡം പാക്കറ്റിനെക്കുറിച്ച് മാഡിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പറയുന്ന ഭാഗം ഈ അമ്മ–മകൻ ബന്ധത്തിന്റെ സ്വാഭാവികത വ്യക്തമാക്കുന്നു. സഞ്ജയുടെ വിദേശയാത്രകളും പ്രണയങ്ങളും ഒറ്റരാത്രി ബന്ധങ്ങളും പോലും അതിരുകടന്ന ധാർമിക വിധിന്യായങ്ങളില്ലാതെ സിനിമ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. ഒരു വലിയ താരത്തെ ‘എപ്പോഴും ശരിയായ നായകൻ’ എന്ന പ്രതിച്ഛായയിൽനിന്ന് പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനും ഈ രംഗങ്ങൾ സഹായിക്കുന്നു.

ആദ്യ പകുതിയാണ് ചിത്രത്തിന്റെ വലിയ സമ്പത്ത്

‘വിശ്വനാഥ് ആൻഡ് സൺസ്’ ഏറ്റവും മനോഹരമാകുന്നത് ആദ്യപകുതിയിലാണ്. സഞ്ജയും നിർമലയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം. മാഡിയുടെ ചടുലത. കുഞ്ഞ് അഭയുടെ വരവ്. വീട്ടിലെ ചെറിയ തമാശകൾ. സഞ്ജയ്–മാഡി സംഭാഷണങ്ങൾ. ഇവയെല്ലാം സ്വാഭാവികമായി ഒഴുകുന്നു.

വെങ്കി അറ്റ്‌ലൂരിക്ക് സംഭാഷണങ്ങൾ എഴുതാനുള്ള മികവ് ഇവിടെയാണ് തെളിയുന്നത്. കുടുംബത്തിനുള്ളിലെ ചെറിയ അസ്വസ്ഥതകളെയും പറയാതെവച്ച കാര്യങ്ങളെയും തമാശയിലൂടെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയുന്നു. കഥാപാത്രങ്ങൾ എഴുതപ്പെട്ടതായി തോന്നാതെ ജീവിക്കുന്നവരായി തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങളാണ് ആദ്യപകുതിയുടെ ഭംഗി.

രണ്ടാം പകുതിയിൽ ഭാരം കൂടുന്നു

ആദ്യപകുതിയുടെ സ്വാഭാവിക ഒഴുക്ക് രണ്ടാംപകുതിയിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ് ചിത്രത്തിന്റെ പ്രധാന പരിമിതി. കോമഡി പതിയെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. വികാരരംഗങ്ങൾ കൂടുതൽ നീളുന്നു. കഥ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ പ്രവചിക്കാവുന്നതാകുന്നു.

രവീണ ടണ്ടന്റെ കഥാപാത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഉപകഥയാണ് ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ഉദാഹരണം. പ്രധാനകഥയുടെ സ്വാഭാവിക വികാസം പോലെ തോന്നുന്നതിനേക്കാൾ തിരക്കഥയുടെ ആവശ്യത്തിനായി കൊണ്ടുവന്ന ഭാഗമെന്ന അനുഭവമാണ് നൽകുന്നത്. അവിടെ നായകന് ഒരു സംഘട്ടനരംഗം നൽകുന്നു. തുടർന്ന് ഒരു വികാരപ്രഭാഷണം. അതോടെ വർഷങ്ങളായുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ ഒരൊറ്റ സംഭാഷണത്തിൽ പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നു.

ആദ്യപകുതിയിൽ സിനിമ നേടിയ പക്വതയ്ക്ക് ചേരാത്ത ലളിതവൽക്കരണമാണ് ഇത്. രവീണ ടണ്ടൻ തന്റെ ഭാഗം ഭംഗിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും കഥാപാത്രത്തിന് വേണ്ടത്ര ആഴമില്ല.

നല്ല രംഗങ്ങൾ; പക്ഷേ എല്ലാം ചേർന്ന് നല്ല സിനിമയാകുന്നില്ല

ചിത്രത്തിന്റെ വലിയ പ്രശ്നം ഹൃദയമില്ലാത്തതല്ല. മറിച്ച് ഹൃദയം ധാരാളമുണ്ട്. പക്ഷേ ആ വികാരങ്ങളെ ഒന്നിച്ചുകെട്ടുന്ന ഉറച്ച കഥാസംവിധാനം എല്ലായിടത്തും ലഭിക്കുന്നില്ല. ഒറ്റയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മനോഹരമായ നിരവധി രംഗങ്ങളുണ്ട്. അമ്മ–മകൻ സംഭാഷണം. മാഡിയുടെ തമാശകൾ. ആശുപത്രിയിലെ അച്ഛന്റെ നിശ്ശബ്ദത. സഞ്ജയുടെ പഴയ മുറിവുകൾ തുറന്നുവരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. പ്രണയത്തിന്റെ ആശയക്കുഴപ്പം.

ഇവയിൽ പലതും മികച്ചതാണ്. എന്നാൽ അവയ്ക്കിടയിലെ ബന്ധമാണ് ചിലപ്പോൾ ദുർബലമാകുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ‘വിശ്വനാഥ് ആൻഡ് സൺസ്’ ഒരൊറ്റ സമഗ്ര അനുഭവത്തേക്കാൾ നല്ല രംഗങ്ങളുടെ മനോഹരമായ ശേഖരം പോലെയാകുന്ന ഘട്ടങ്ങളുണ്ട്.

നവീൻ നൂലിയുടെ എഡിറ്റിങ്ങിനും ഇതിൽ പങ്കുണ്ട്. ചില ഹാസ്യരംഗങ്ങൾ കുറച്ചുകൂടി സമയം അനുവദിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ കൂടുതൽ നന്നായി പ്രവർത്തിച്ചേനെ. മറുവശത്ത് വികാരരംഗങ്ങളിൽ ചിലത് ആവശ്യത്തിലധികം നീളുന്നു.

വെങ്കി അറ്റ്‌ലൂരിയുടെ എഴുത്തും സംവിധാനവും

വെങ്കി അറ്റ്‌ലൂരിക്ക് എഴുതാൻ അറിയാം എന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാഷണങ്ങൾക്ക് ജീവൻ ഉണ്ട്. കുടുംബബന്ധങ്ങളിലെ ചെറിയ വേദനകൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിവുണ്ട്. മനുഷ്യർ പറയാതെവയ്ക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ സംഭാഷണത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനും അറിയാം.

എന്നാൽ നല്ല എഴുത്തുകാരനും മികച്ച സംവിധായകനും ഒരേ കാര്യമല്ലെന്ന് ‘വിശ്വനാഥ് ആൻഡ് സൺസ്’ ചിലപ്പോൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ആദ്യപകുതിയിൽ അതീവ സൂക്ഷ്മമായി കൈകാര്യം ചെയ്ത വിഷയങ്ങൾ രണ്ടാംപകുതിയിൽ കൂടുതൽ പതിവ് സിനിമാ പരിഹാരങ്ങളിലേക്ക് വഴിമാറുന്നു.

ചില പ്രശ്നങ്ങൾ ഒരു പ്രസംഗത്തിലൂടെ പരിഹരിക്കുന്നു. ചില വൈകാരിക മുറിവുകൾ അതിവേഗം സുഖപ്പെടുന്നു. ചില ഉപകഥകൾ പ്രധാനകഥയുടെ ശ്രദ്ധ മാറ്റുന്നു. അവിടെയാണ് മികച്ച കുടുംബചിത്രമാകാനുള്ള സാധ്യത ‘വിശ്വനാഥ് ആൻഡ് സൺസ്’ ഭാഗികമായി നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്.

പ്രായവ്യത്യാസത്തെ പക്വമായി കാണുന്നു

എങ്കിലും സംവിധായകനെ പ്രത്യേകം അഭിനന്ദിക്കേണ്ടൊരു കാര്യമുണ്ട്. സൂര്യയുടെയും മമിതയുടെയും കഥാപാത്രങ്ങൾക്കിടയിലെ ഏകദേശം 20 വർഷത്തെ പ്രായവ്യത്യാസം. ഇന്ത്യൻ വാണിജ്യസിനിമയിൽ ഇത്തരം ബന്ധങ്ങൾ പലപ്പോഴും 2 വിധത്തിലാണ് വരാറുള്ളത്. ഒന്നുകിൽ പ്രായവ്യത്യാസമില്ലെന്നു നടിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ അതിനെ തമാശയോ കൗതുകമോ ആക്കും. ‘വിശ്വനാഥ് ആൻഡ് സൺസ്’ രണ്ടും ചെയ്യുന്നില്ല.

സഞ്ജയ് തന്നെ അതിൽ അസ്വസ്ഥനാകുന്നു. മാഡി സ്വന്തം തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതികരണവും പശ്ചാത്തലത്തിലുണ്ട്. പക്ഷേ സിനിമ പ്രേക്ഷകനോട് “ഇത് ശരിയാണ്” എന്നും “ഇത് തെറ്റാണ്” എന്നും നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല. 2 പ്രായപൂർത്തിയായ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച ബന്ധമായി മാത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. പ്രേക്ഷകൻ സ്വന്തം നിലപാട് തീരുമാനിക്കട്ടെയെന്നാണ് സമീപനം. അത് പക്വമാണ്.

വിവാഹം, മാതൃത്വം, കുടുംബം

ചിത്രം വിവാഹത്തെ മാത്രമല്ല കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഴയ ധാരണകളെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. കുടുംബത്തിന് ഒരു അവകാശി വേണമെന്ന നിർമലയുടെ ചിന്ത. വിവാഹത്തിൽ വിശ്വാസമില്ലാത്ത സഞ്ജയ്. കുഞ്ഞ് അഭയ്. വാടകഗർഭപാത്രം ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിഷയങ്ങൾ. ഇവയെല്ലാം വാണിജ്യസിനിമയുടെ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ തന്നെ പുതിയകാല കുടുംബബന്ധങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ അറ്റ്‌ലൂരി ശ്രമിക്കുന്നു.

അതേസമയം മറ്റൊരു ഉപകഥയിൽ പുരുഷന് ഒന്നിലധികം ഭാര്യമാരുണ്ടാകുന്ന സാഹചര്യം വളരെ ലളിതമായി സ്വീകരിക്കുന്ന സമീപനം അസ്വസ്ഥത സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ചിത്രത്തിന്റെ മറ്റ് പുരോഗമനപരമായ ഇടപെടലുകളോട് യോജിക്കാത്ത ഭാഗമാണത്.

മുറിവും ചികിത്സയും

‘വിശ്വനാഥ് ആൻഡ് സൺസ്’ യഥാർഥത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നത് പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല. കുട്ടിക്കാലത്തെ മാനസിക മുറിവുകളെക്കുറിച്ചും കൂടിയാണ്. ജീവിതത്തിൽ എല്ലാം നേടിയിട്ടും സുഖപ്പെടാത്ത ചില മുറിവുകൾ മനുഷ്യൻ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിക്കും. കാലം അവയെ ഇല്ലാതാക്കില്ല. പണം അവയെ ഇല്ലാതാക്കില്ല. വിജയം പോലും ഇല്ലാതാക്കില്ല. പലപ്പോഴും മറ്റൊരാൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുമ്പോഴാണ് അവയെ നേരിടാൻ കഴിയുന്നത്.

മാഡി സഞ്ജയുടെ മുറിവുകൾ ‘ചികിത്സിക്കാൻ’ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ സാന്നിധ്യം സഞ്ജയിയെ ജീവിതം മറ്റൊരു രീതിയിൽ കാണാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ ആസ്വദിക്കാൻ. മറ്റുള്ളവർക്കായി ഇടം നൽകാൻ. സ്വന്തം നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കപ്പുറം ജീവിക്കാൻ. ഈ ആശയമാണ് സിനിമയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കേന്ദ്രം. ദൗർഭാഗ്യവശാൽ അതിന്റെ മനഃശാസ്ത്രത്തിലേക്ക് ചിത്രം വളരെ ആഴത്തിൽ കടക്കുന്നില്ല.

സംഗീതവും ദൃശ്യങ്ങളും

ജി.വി.പ്രകാശ് കുമാറിന്റെ പശ്ചാത്തലസംഗീതം ചിത്രത്തിന്റെ വികാരലോകത്തെ മികച്ച രീതിയിൽ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. വികാരരംഗങ്ങളെ അമിതമായി മധുരപ്പെടുത്താതെ ആവശ്യമായ ചൂട് നൽകുന്നു. പ്രേക്ഷകനെ കരയിക്കാൻ സംഗീതം ബലമായി തള്ളുന്നില്ല; പകരം കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വികാരത്തിനൊപ്പം നിൽക്കുന്നു.

നിമിഷ് രവിയുടെ ഛായാഗ്രഹണം വൃത്തിയുള്ളതും ആകർഷകവുമാണ്. സമ്പന്നമായ കുടുംബത്തിന്റെ ലോകം മിനുക്കമുള്ള ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും സിനിമ അമിതമായ ആഡംബരപ്രദർശനത്തിലേക്ക് പോകുന്നില്ല. ചിത്രത്തിന് ഒരു പ്രീമിയം ഭാവമുണ്ട്; പക്ഷേ മനുഷ്യരെ അതിൽനിന്ന് അകറ്റുന്നില്ല.

മറ്റു കഥാപാത്രങ്ങൾ

സുനിൽ റെഡ്ഡി, നാസർ, കാളി വെങ്കട്ട്, ഹർഷ ചെമുഡു, ഹൈപ്പർ ആദി തുടങ്ങിയവരുടെ സാന്നിധ്യം കുടുംബരംഗങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകുന്നു. ഹാസ്യരംഗങ്ങൾ പലതും വിജയകരമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ആദ്യപകുതിയിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള കൊടുക്കൽവാങ്ങലുകളാണ് ചിത്രത്തെ സജീവമാക്കുന്നത്.

രവീണ ടണ്ടന്റെ കഥാപാത്രത്തിന് താരതമ്യേന കുറച്ച് സാധ്യത മാത്രമാണ് തിരക്കഥ നൽകുന്നത്. അത് അവരുടെ പ്രകടനത്തിന്റെ കുറവല്ല; എഴുത്തിന്റെ പരിമിതിയാണ്.

വില്ലന്മാരില്ലാത്ത സിനിമയുടെ ആശ്വാസം

ഇന്ന് കുടുംബചിത്രമെന്ന പേരിലും വമ്പൻ സംഘട്ടനവും രക്തച്ചൊരിച്ചിലും മാസ് ക്ലൈമാക്സും ചേർക്കുന്നത് പതിവാണ്. ‘വിശ്വനാഥ് ആൻഡ് സൺസ്’ അതിൽനിന്ന് മാറിനിൽക്കുന്നു. ഇവിടെ തോല്പിക്കേണ്ട വില്ലനില്ല. രക്ഷിക്കേണ്ട ലോകമില്ല. വമ്പൻ ഇന്റർവെൽ ബ്ലോക്ക് ഇല്ല. മനുഷ്യരാണ് പ്രശ്നവും പരിഹാരവും. അവരുടെ പഴയ മുറിവുകളും തെറ്റിദ്ധാരണകളും ഭയങ്ങളും സ്നേഹവുമാണ് കഥയെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചിത്രത്തിലെ അപൂർണതകൾക്കിടയിലും ഒരു ആശ്വാസമുണ്ട്.

അപൂർണമായെങ്കിലും ഹൃദയമുള്ള ചിത്രം

‘വിശ്വനാഥ് ആൻഡ് സൺസ്’ പൂർണതയുള്ള സിനിമയല്ല. രണ്ടാംപകുതിയുടെ നീളം പ്രശ്നമാണ്. പ്രവചനീയമായ വഴിത്തിരിവുകളുണ്ട്. ചില ഉപകഥകൾ വേണ്ടത്ര പാകപ്പെട്ടിട്ടില്ല. വികാരഭാരം ചിലപ്പോൾ അധികമാകുന്നു.

കുട്ടിക്കാല മുറിവ്, പ്രണയം, വിവാഹം, മാതാപിതൃത്വം, വാടകഗർഭപാത്രം, കുടുംബം തുടങ്ങിയ അനവധി വിഷയങ്ങൾ സ്പർശിക്കുന്ന ചിത്രം അവയിൽ പലതിലും ആഴത്തിലേക്ക് പോകുന്നില്ല. എന്നാൽ ഈ കുറവുകളൊന്നും ചിത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ സ്നേഹത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല.

സൂര്യയുടെ നിയന്ത്രിതവും ഹൃദ്യവുമായ പ്രകടനം. മമിത ബൈജുവിന്റെ സ്വാഭാവികത. രാധിക ശരത്കുമാറിന്റെ അനുഭവസമ്പന്നമായ അഭിനയമികവ്. ജി.വി.പ്രകാശിന്റെ സംഗീതം. ആദ്യപകുതിയിലെ ലളിതമായ കുടുംബഹാസ്യം. ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് ചിത്രത്തെ കാണാവുന്ന അനുഭവമാക്കുന്നു.

എല്ലാത്തിനുമുപരി, വളരെക്കാലത്തിന് ശേഷം ‘താരം സൂര്യ’യെക്കാൾ ‘നടൻ സൂര്യ’യെ കാണാൻ കഴിയുന്നു എന്നതാണ് ‘വിശ്വനാഥ് ആൻഡ് സൺസ്’ നൽകുന്ന വലിയ സന്തോഷം. സിനിമ അവസാനിക്കുമ്പോൾ വലിയ ഞെട്ടലൊന്നും കൂടെയില്ല. പകരം ചെറിയൊരു ചിരിയും അല്പം നനഞ്ഞ കണ്ണുകളും ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചില ഓർമകളും മാത്രം. ഒരു കുടുംബചിത്രത്തിന് അത്രയും മതിയാകാം.

‘വിശ്വനാഥ് ആൻഡ് സൺസ്’ അപൂർണമാണ്; പക്ഷേ അതിന്റെ ഹൃദയം ശരിയായിടത്താണ്.